هرجایی مست

تو لیلایی و من مجنونِ خویشم..

ترا گم کرده و ، گم کرده پیشم..

تو پنهانی و هم هستی هویدا،

تو خود ماتِ منی، من ماتِ کیشم..

به گلزاران تویی همچون گلستان،

به بستانت گلی پرخار و نیشم..

کنون هفت شهرِ عشق، عطار بگذشت،

به کوچه در خَمِ شیخ و کشیشم..

تو نزدیکی زِ هر حَبْلِ الْوَرِيدی ،

ولی من کور و بر پرده سریشم..

مرا احمق بنامند کز جهالت ،

رفیقِ گرگِ نفس ، انبازِ میشم..

بسی زخمه زنم بر چنگِ اَفهام،

به دل عاشق ترین مضرابِ ریشم..

مرا دیوانه چون بیند خوش آید،

که چون دیوانگان خاطر پریشم..

مخواه دیوانه تر زیرا که دانم،

زمینِ بایر و محرومِ خیشم..

حسابم داری ای ؛ "هر جاییِ مست"،

چو ارزن ، ذَرَّةٍ المِثْقَال و ، بیشم..

ترا گم کرده ابراهیم و افسوس،

تو لیلایی و ،

من مجنونِ خویشم..................!!!!!!!

اسفمد ماه 94

شیدایی...