"نـــــ(عشق)ــــرد "

چهره ی خورشید خون، ماه برون شد، زَبون،

گو که چه آمد چه رفت؟،شد خِرَد، آمد جنون..!

عشق به اجبار نِه،دلشده انکار بِه،

مانده قلم این کنون،دال الف گشت و نون..

میکده گر هست شد،باده از"او" مست شد،

سرخِ شراب رنگ داد، داخل و هم از برون..

قهقهه با کبک جفت،چشم عقاب خنده گفت،

بَه که چه بازند عشق ،نردِ مه و، ذوالفنون..

زمزمِ دلداده بین،جام و می اندر کمین،

عارفِ بدمست، گو،هوش زِ هوش رفته چون؟!

جان به کف و مستِ مست،جامه درید و برست،

سوی دلستان نظر، نی به رهِ گونه گون..

"صورت" اگر ماجرا.. ، فاصله از خود چرا ؟

تا سبب و علتی،"معنی"، نه بالا نه دون..!

نسخه مسیحا دهد،گفتِ کلیما،احَد،

ختمِ نبوت نمود،بتکده ها..، واژِگون..

گر چه "براهیم" شرر، آتشِ ترحیم قرر،

عدل چو آرد ندا..، دوزخِ ما، ارغنون..............

ابراهیم حسینی

آذرماه نود و شش

شیدایی...