من نه منمـــــــــــ

بر که پناه گو برَد،رانـــــــــده زِ بارگاهِ تو، ؟

کاین خسِ راه تو منم،مانــده یِ بی پناهِ تو..

من نه منم نه من منم علت خویش توسنم،

بار دهی یا ندهی بنده یِ ، پُر گناه تو..؟

بر ره تو فدا کنم هستیِ خود فنا کنم،

مختصر است جانِ ما،هدیه به یک نگاه تو..

باز خمارینه شدم صیقل و آیینه شدم،

جام ده این تشنه لب و کویرِ دل براهِ تو...

پیکِ دگــر، ساقیا، طاغیِ طاق،باقیــــــا؛

خوش شده این چنین فلان بنده یِ رو سیاهِ تو..

چشمه و رود،خود نبود،چَشمِ گشود،مگشود،

شمسِ تو بود گر نِمود هاله یِ نورِ ماه تو..

افسر و دیهیم تو را این سر و تسلیم مرا ،

سیاهه بس ما، در این لشکر و هم سپاه تو..

نغمه و غانی تویی ما نِی و نایی تویی،

شوری به ماهور اگر، از دَمِ آن سه گاهِ تو..

دشتی و افشار اگر، عطا به گیتار نظر ،

نَــوا به شهناز گذر.. ، بَیاتِ ما گواهِ تو..

تحفه به هر انجمنم ، فاخته گر یا زَغنم ،

جلوه یِ طاووس خطا..،نِی خط و اشتباهِ تو.. !

برحذرم اگــــر کنی یا نظری نه بَر کنی،

لابه کنان در شبم تا سحــــــر و پگاهِ تو..

صورتِ تقویم منم،کور و " براهیم " منم،

علت و ترمیم ؛

منم....................،

سائلِ ،

خانِقاهِ تو........................

ابراهیم حسینی

آبان ماه نود و شش

شیدایی...